Tijdens onze studiereis naar Londen een groep SPECO Sporctommunicatiestudenten stond er op dag twee iets op het programma dat voor mij compleet nieuw was; een Premier League-wedstrijd. Crystal Palace tegen Brighton & Hove Albion. Twee clubs waar ik tot die dag weinig mee had. En eerlijk gezegd met voetbal überhaupt. Maar na deze wedstrijd ga ik mij wellicht toch verdiepen in het Britse voetbal. Hoezo dat? Nou, dat leg ik graag uit!

Ik ben zelf opgegroeid met zwemmen. Van jongs af aan heb ik me altijd bekommerd om watersport en alleen aandacht gehad voor een balletje trappen, in tegenstelling tot een groot toernooi. De sport die ik ken, is individueel technisch en vaak rustig. Wat ik in Londen meemaakte was daarintegen het compleet tegenovergestelde.

Eerst Twickenham, toen Selhurst Park

De dag begon met een bezoek en rondleiding in Twickenham Stadium. Het was een erg indrukwekkende ervaring, maar rustig. Meer lezen over deze rondleiding of andere activiteiten in Londen? Je kan het lezen via deze link: https://davidjetten.nl/speco-studiereis-londen/.

De rust was snel voorbij toen we later op de dag naar Selhurst Park gingen. De sfeer buiten het stadion was al intens, maar toen ik de tientallen politiewagens bij een doodnormale supermarkt geparkeerd zag staan wist ik dat dit een andere ervaring zou worden. Het was voor mij lastig voor te stellen dat entertainmentwedstrijden als deze, in iets wat lijkt op een doodnormale wijk, zoveel aandacht krijgt van verschillende instanties.

Eenmaal bij onze plaatsen aangekomen kwamen we erachter dat we kaartjes hadden direct naast het uitvak. De spanningen tussen de supporters liepen op en wij hadden eersterang plaatsen om alles mee te kunnen krijgen; oftewel, fantastisch.

Zodra de spelers het veld op renden kwam het stadion tot leven. Er werd ongeloofelijk veel gezongen, gescholden, maar vooral veel voetbal gekeken. En ookal had ik nog nooit van Crystal Palace gehoord, het voelde toch een beetje als mijn ‘’cluppie’’.

Een snelle start

De wedstrijd begon direct fel. Crystal Palace scoorde al in de derde minuut via Mateta. De fans om ons heen waren natuurlijk ecstatisch terwijl het uitvak behoorlijk tekeer ging. Brighton kwam halverwege de eerste helft terug via Danny Welbeck en dat zorgde natuurlijk voor flink wat rumoer aan onze kant.

In de tweede helft kwam Palace opnieuw op voorsprong dankzij een doelpunt van Daniel Muñoz. Ondanks dat de sfeer op onze tribune weer een hogtepunt had bereikt bleef het spannend. Vooral omdat er in de laatste twintig minuten drie rode kaarten vielen (twee voor Palace, één voor Brighton). Er was ontzettend veel emotie in het stadion en het voelde, ondanks ik niks te verliezen had, alsof we toch onze steun moesten laten blijken. Zelfs voor iemand die weinig met voetbal heeft, was het onmogelijk om er niet in mee te gaan.

Van buitenstaander naar beleving

Hetgeen dat me het meest bijgebleven is is hoe intens voetbal hier beleefd wordt. Niet alleen door de fans en spelers, maar ook door alles eromheen. Het stadion, de veiligheidinstanties, de rivaliteit; het voelde als veel meer dan een wedstrijd. En juist omdat ik er blanco in ging, zonder verwachting of voorkennis, kon ik het allemaal oprecht ervaren.

Als student sportcommunicatie leer je veel over hoe sport mensen raakt, maar pas als je het echt meemaakt, begrijp je de kracht ervan. Deze avond was een sterk leermoment voor mij op dat gebied. Vanuit het zwembad naar de tribune; een onverwachte overstap, maar eentje die ik niet snel zal vergeten.