Afgelopen april was het zover. Na een anderhalfjaar trainen mocht ik van 6 tot 22 april eindelijk mijn eerste trainingskamp van atletiek bijwonen in Monte Gordo, Portugal. Een grote uitdaging voor iemand die oorspronkelijk uit de zwemsport komt. Toch heb ik mijn beste beentje voorgezet en geprobeerd het maximale uit mezelf te halen.
Twee weken op trainingskamp aan het einde van de schoolperiode is niet niks. Toch was ik vastberaden om mijn koffers te pakken. Ik zag dit echt als een kans voor verbetering in plaats van twee weekjes er tussenuit. Een echt vakantiegevoel heb ik er dan ook niet van gekregen.
Trainingskamp
Het was enorm wennen in het begin. Van een kille negen graden in het kwik naar ineens 25 graden in de volle zon. Lekker bruin worden zou je denken, maar sportief gezien brengt het een nieuwe uitdaging met zich mee. Op de warmste dagen ging er met gemak drie liter water doorheen per training, waarvan er er twee op één dag waren.
Iedere dag begon met een strak schema. Mijn coach is een Duitser dus te laat komen is voor hem geen optie. Er werd op vaste tijden ontbijt, lunch en avondeten genuttigd en ook activiteiten zoals een stranddag werden ingepland. Alleen in de avond kon je wat vrije tijd vinden, maar als je dan nog energie had had je niet hard genoeg getraind.
Ik moet het voornamelijk van het sprinten hebben. Eigenlijk is alles wel aan bod gekomen, van 80m tot 400m en alles daartussen. Naast het rennen werd er ook veel gewerkt aan mijn techniek. Ik ben tenslotte nieuw in de atletiek en beheers de techniek nog slecht. Ook krachttraining en flink wat uithoudingsvermogen zijn om de hoek komen kijken.
Groepsfoto met atleten van A.V. Unitas
Foto: David Jetten
Van zwemmen naar rennen
Een vreemd gezicht misschien voor sommige. Op mijn vierde ben ik begonnen met wedstrijd zwemmen bij mijn lokale zwemvereniging. Sinds begin 2016 ben ik gestart met trainen bij de Reddingsbrigade met als gevolg dat ik opgenomen ben in de nationale selectie een aantal jaar later. Ik heb een hele zwemachtergrond achter mijn rug, dan waarom rennen?
Wanneer ik terugkijk op de afgelopen jaren zie ik dat ik altijd wel aan rensport heb gedaan. Zo ben ik nooit vies geweest van een rondje hardlopen, heb ik een aantal jaren triatlon gedaan en heb ik zelfs aan meerdere kleine hardloopwedstrijden meegedaan.
Het grote verschil is dan ook niet dat ik ben gestart met een andere sport, juist in tegendeel; ik ben eerder gaan specialiseren. Het enige verschil dat ik heb ervaren is de afstand die ik overbrug. Waar ik voorheen altijd een middellange afstand zwemmer en renner ben geweest neig ik nu steeds meer naar de sprint kant.
Doel
Midden in de schoolperiode is natuurlijk niet niks. Zonder een gegrond doel had ik net zo goed thuis door kunnen trainen in de regen. Dan waarom toch Portugal? Portugal bood mij de mogelijkheid om twee weken onvoorwaardelijk bezig te zijn met mijn sport. Geen afleiding, geen deadlines en puur presteren.
Het uiteindelijke doel was dan ook om na afloop mee te doen aan een aantal grote wedstrijden waar ik voorheen mijzelf nauwelijks voor kon kwalificeren. Zo ligt het NK Ocean om de hoek en vlak daarna de Filcow in Oostende, België. Allemaal wedstrijden waar ik uiterst fit en bekwaam wil zijn op mijn hardloop vaardigheden.
Terugblik
Wanneer ik terugblik op het trainingskamp vind ik dat heel concreet heb gedaan waarvoor ik ben gekomen. Mijn techniek is verbeterd, mijn sprint voelt soepeler en mijn kennis over atletiek en wat er allemaal bij komt kijken als atleet is de pan uit gerezen. Het meest waardevolle vond ik eigenlijk de structuur. Twee weken alleen bezig zijn met alleen sport brengt je in een speciaal soort ritme. Een ritme dat je daarna ook weer naar huis neemt. Een maand later voel ik nog steeds bepaalde invloeden van trainingskamp zoals mijn eet- en slaapritme.
Kortom; Portugal je was geweldig, maar de blaren op mijn voeten ga ik echt niet missen!
Laatste foto op de baan
Foto: David Jetten